W ochronie przewodów przed skutkami nadmiernego prądu (w praktyce głównie przeciążenia) dobiera się wyłącznik nadprądowy tak, aby spełnić podstawową zależność doboru:
Ib ≤ In ≤ Idd, gdzie:
Ib to prąd obciążenia przewodów (prąd roboczy wynikający z odbiorników),
In to prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego,
Idd (często spotykane też jako Iz) to długotrwała obciążalność prądowa przewodu, czyli wartość, której nie należy przekraczać w sposób ciągły.
W zadaniu podano: Ib = 25 A oraz Idd = 30 A. Szukamy więc takiego wyłącznika, którego prąd znamionowy mieści się w przedziale od 25 A do 30 A włącznie. Spośród podanych opcji tylko B25 spełnia ten warunek.
- B25 – poprawny wybór: nie będzie niepotrzebnie wyzwalał przy normalnym obciążeniu 25 A, a jednocześnie nie przekroczy dopuszczalnej obciążalności długotrwałej przewodu 30 A.
- B20 – zbyt mały prąd znamionowy w stosunku do Ib. Przy spodziewanym obciążeniu 25 A taki wyłącznik będzie miał tendencję do zadziałania (wyłączeń) mimo braku przeciążenia przewodu wynikającego z jego obciążalności.
- B16 – analogicznie zbyt mały. Ryzyko częstych, nieuzasadnionych wyłączeń jest jeszcze większe, bo odstęp od 25 A jest większy.
- B32 – zbyt duży prąd znamionowy w stosunku do Idd = 30 A. Taki dobór osłabia ochronę przewodu: przewód mógłby być długotrwale obciążany prądem przekraczającym jego dopuszczalną obciążalność, co sprzyja przegrzewaniu izolacji i przyspieszonemu starzeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści masz podane jednocześnie prąd obciążenia i obciążalność przewodu, zwykle chodzi właśnie o sprawdzenie, czy potrafisz dobrać In "pomiędzy" tymi wartościami, a nie o dobór "na oko" lub dobór największego dostępnego zabezpieczenia.
