Klasy pracy wzmacniaczy opisują, jak długo (w ujęciu kątowym) element czynny przewodzi prąd w trakcie jednego okresu sygnału oraz jakie są kompromisy między liniowością, zniekształceniami i sprawnością.
Odpowiedź "Klasie A" jest poprawna, gdy z przedstawionej charakterystyki wynika, że element czynny przewodzi przez cały okres sygnału (typowo przyjmuje się kąt przewodzenia bliski 360°). W praktyce wiąże się to z istnieniem prądu spoczynkowego: nawet przy braku sygnału element nie jest całkowicie "zamknięty". Dzięki temu praca jest najbardziej liniowa, a zniekształcenia (szczególnie w okolicy przejścia przez zero) są małe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do sytuacji odpowiadającej klasie A?
- "Klasie B" dotyczy przypadku, w którym pojedynczy element przewodzi przez około pół okresu (około 180°). Dla stopni push-pull skutkuje to potencjalnymi zniekształceniami przejścia, jeśli nie ma odpowiedniego polaryzowania. Gdyby rysunek pokazywał przewodzenie zanikające na część cyklu lub wyraźny brak prądu w okolicy zera, byłby to sygnał klasy B.
- "Klasie AB" jest pośrednia: przewodzenie trwa dłużej niż 180°, ale krócej niż 360°. Stosuje się ją często w audio, bo zmniejsza zniekształcenia przejścia względem klasy B, a jednocześnie poprawia sprawność względem klasy A. Na wykresie zwykle widać niewielki prąd spoczynkowy, ale nadal nie jest to "pełne" przewodzenie jak w klasie A.
- "Klasie C" oznacza przewodzenie krótsze niż 180° i jest typowe dla wzmacniaczy w.cz. z obwodem rezonansowym, gdzie dopuszcza się silnie nieliniowy prąd, a sygnał jest "odtwarzany" przez filtr. Gdyby rysunek przedstawiał krótkie impulsy przewodzenia w niewielkiej części okresu, wskazywałby na klasę C, a nie A.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "z rysunku" szukaj cechy rozstrzygającej (czas/zakres przewodzenia, prąd spoczynkowy, martwa strefa). To zwykle ważniejsze niż ogólne wrażenie kształtu charakterystyki.
