W ochronie osób ujęcie osoby stwarzającej bezpośrednie zagrożenie jest działaniem interwencyjnym, którego sens praktyczny i prawny polega na: przerwaniu niebezpiecznego zachowania, uniemożliwieniu dalszego ataku oraz doprowadzeniu do tego, aby sprawca znalazł się w dyspozycji uprawnionych organów. Dlatego właściwym celem ujęcia jest niezwłoczne przekazanie osoby ujętej Policji.
Odpowiedź "Przesłuchania w celu ustalenia motywów ataku" jest nieprawidłowa, ponieważ przesłuchanie to czynność procesowa, wymagająca określonych uprawnień i trybu. Pracownik ochrony może co najwyżej zebrać podstawowe informacje do notatki (np. co się wydarzyło, kto był świadkiem), ale nie prowadzi przesłuchań sprawcy.
Odpowiedź "Zatrzymania w celu uniemożliwienia oddalenia się z miejsca zdarzenia" brzmi pozornie logicznie, bo w praktyce ujęcie często wiąże się z niedopuszczeniem do ucieczki. To jednak nie jest ostateczny cel ujęcia, tylko środek do celu. Samo "trzymanie na miejscu" bez dalszego działania (wezwania i przekazania Policji) nie realizuje prawidłowej procedury zakończenia interwencji.
Odpowiedź "Przeszukania zawartości bagażu i odzieży" jest błędna, bo przeszukanie osoby/rzeczy to czynność o szczególnie wrażliwym charakterze i co do zasady należy do kompetencji odpowiednich służb w określonym trybie. W realnej interwencji priorytetem jest bezpieczeństwo osoby ochranianej, zabezpieczenie sytuacji oraz przekazanie sprawcy Policji, a nie samodzielne wykonywanie czynności, które mogą zostać uznane za przekroczenie uprawnień.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "ujęcie" w kontekście zagrożenia, szukaj odpowiedzi akcentującej szybkie przekazanie sprawcy Policji i unikanie działań typowych dla organów ścigania (przesłuchanie, przeszukanie).
