Wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej. Z tego powodu procedura jest sformalizowana: organ nie może "pozostawić wniosku bez reakcji" ani odmówić w sposób nieformalny.
Kluczowa jest zasada, że każda odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Oznacza to obowiązek wydania aktu procesowego niezależnie od tego, dlaczego odmowa następuje. Stąd poprawna jest odpowiedź: "W żadnym z powyższych przypadków."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Gdy wniosek o wznowienie jest bezzasadny" – bezzasadność (brak przesłanek do wznowienia) jest typową podstawą odmowy, ale nie znosi obowiązku wydania postanowienia; organ musi formalnie rozstrzygnąć sprawę.
- "Gdy wniosek złożono po upływie terminu" – uchybienie terminowi to przeszkoda formalna, jednak również w takiej sytuacji organ odmawia w formie postanowienia, aby strona znała wynik i mogła skorzystać ze środków zaskarżenia.
- "Gdy wniosek złożyła osoba nieuprawniona" – brak legitymacji (np. wnioskodawca nie jest stroną) także prowadzi do odmowy, ale organ nadal musi wydać postanowienie, a nie pozostawić sprawę bez rozpoznania.
W praktyce urząd bada kolejno: kto złożył wniosek (czy jest stroną), czy zachowano terminy oraz czy istnieją przesłanki do wznowienia. Jeśli którykolwiek warunek nie jest spełniony, wydaje się postanowienie o odmowie z uzasadnieniem i pouczeniem. Na takie postanowienie co do zasady przysługuje zażalenie, co wzmacnia potrzebę formalnej formy rozstrzygnięcia.
