Rodzina w ujęciu społecznym pełni wiele funkcji, które odnoszą się zarówno do potrzeb jednostki, jak i do funkcjonowania całych grup społecznych. Dlatego oceniając stwierdzenia, warto odwołać się do klasycznych obszarów: opieki i bezpieczeństwa, socjalizacji, przekazu norm i wartości oraz wspierania rozwoju.
Stwierdzenie "Rodzina jest podstawową jednostką społeczną, która zapewnia opiekę i wsparcie emocjonalne" jest prawdziwe: rodzina zwykle stanowi pierwsze i najbliższe środowisko wsparcia, w którym zaspokajane są potrzeby emocjonalne, organizowane jest życie codzienne i udzielana jest pomoc w trudnościach.
Stwierdzenie "Rodzina nie odgrywa żadnej roli w edukacji dzieci" jest fałszywe. Nawet jeśli część zadań edukacyjnych realizuje szkoła i inne instytucje, rodzina współtworzy warunki uczenia się (nawyki, motywacja, współpraca ze szkołą, wspieranie rozwoju), a także prowadzi wychowanie, które silnie wiąże się z procesem edukacji.
Stwierdzenie "Rodzina jest źródłem zasad moralnych i norm społecznych" jest prawdziwe, ponieważ w rodzinie zachodzi socjalizacja pierwotna: dziecko uczy się reguł współżycia, wartości, wzorców zachowań, sposobów komunikacji i rozwiązywania konfliktów.
Stwierdzenie "Rodzina nie ma wpływu na rozwój ekonomiczny społeczeństwa" jest fałszywe, bo decyzje i działania rodzin wpływają m.in. na aktywność zawodową, kształtowanie kompetencji, modele konsumpcji, wsparcie międzypokoleniowe czy dzietność. W zadaniach egzaminacyjnych sformułowania typu "nie ma wpływu" (bez wyjątków) są zwykle sygnałem, że zdanie jest nieprawdziwe.
Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością rozumienie funkcji rodziny ma wymiar praktyczny: ułatwia ocenę zasobów rodziny, planowanie wsparcia, a także dobranie komunikacji i działań tak, by wzmacniać opiekę oraz autonomię osoby wspieranej.
