W instalacjach elektrycznych zabezpieczenia nadprądowe dobiera się tak, aby:
- chroniły przewody przed skutkami przeciążeń i zwarć,
- zapewniały stopniowanie (koordynację/selektywność) – przy zwarciu/awarii powinno zadziałać możliwie najbliższe uszkodzeniu zabezpieczenie, a nie to po stronie zasilania.
W typowym układzie zasilania budynku elementem położonym najbliżej zasilania od strony sieci jest złącze (część przyłącza). To tam zwykle znajduje się zabezpieczenie główne obiektu, które musi mieć prąd znamionowy dobrany do możliwości przyłączeniowych oraz do przekroju i sposobu ułożenia przewodów zasilających dalszą instalację. Z tego powodu to właśnie w złączu spotyka się największą wartość prądu znamionowego spośród zabezpieczeń występujących dalej w instalacji.
Odpowiedź "W rozdzielnicy głównej" bywa intuicyjna, bo rozdzielnica główna jest centralnym punktem wewnątrz budynku, ale w logice stopniowania zabezpieczeń znajduje się ona już za złączem, więc jej zabezpieczenia powinny być zwykle dobrane tak, aby współpracowały z zabezpieczeniem w złączu (często o niższych nastawach/nominałach).
Odpowiedź "W rozdzielnicy mieszkaniowej" jest nieprawidłowa, ponieważ rozdzielnice lokalne obsługują wydzielone obwody i ze względu na ochronę przewodów obwodowych stosuje się tam typowo zabezpieczenia o mniejszych prądach znamionowych.
Odpowiedź "Bezpośrednio przed licznikami" może występować w niektórych układach jako zabezpieczenie przedlicznikowe, ale pytanie dotyczy miejsca instalacji zabezpieczeń o największej wartości prądu znamionowego w całym przedstawionym układzie. W typowej hierarchii zabezpieczeń najwyższy nominalnie aparat znajduje się przy zasilaniu obiektu, czyli w złączu, a dalej wartości są stopniowane w dół.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie występują kolejne stopnie (złącze → rozdzielnica główna → rozdzielnice lokalne), to największy prąd znamionowy przypada na zabezpieczenie najbardziej "upstream".
