Rodzina xDSL obejmuje technologie przesyłu danych po miedzianej parze abonenckiej. Różnią się one m.in. wykorzystywanym pasmem częstotliwości, modulacją, zasięgiem oraz tym, czy transmisja jest asymetryczna (zwykle większy downstream) czy symetryczna.
W pytaniu kluczowa jest wartość 56 Mb/s. Takiego poziomu nie zapewnia ADSL: nawet w najszybszej, powszechnie kojarzonej odmianie ADSL2+ maksymalna prędkość pobierania to około 24 Mb/s. Dlatego odpowiedź "ADSL" nie pasuje do wskazanej szybkości.
Odpowiedź "VDSL" jest właściwa, ponieważ VDSL (Very-high-bit-rate DSL) zostało zaprojektowane jako następca ADSL dla wyższych przepływności i w typowych parametrach standardu osiąga wartości rzędu ~52 Mb/s (często podawane w praktyce jako okolice 50–56 Mb/s dla downstream). Należy pamiętać, że w realnej sieci prędkość zależy od długości i jakości pętli miedzianej: im dalej od DSLAM, tym większe tłumienie i mniejsza możliwa przepływność.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "ADSL" – standardy z serii G.992.x nie osiągają 56 Mb/s; ich maksima są znacząco niższe (ADSL2+ ~24 Mb/s downstream).
- "HDSL" – technologia symetryczna, historycznie projektowana dla przepływności rzędu kilku Mb/s (typowo ok. 2 Mb/s), więc nie jest to pułap dziesiątek Mb/s.
- "SDSL" – również symetryczna i o przepływnościach znacznie niższych niż dziesiątki Mb/s (kilka Mb/s), więc nie odpowiada 56 Mb/s.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się ADSL/HDSL/SDSL/VDSL, to wartości rzędu 20–24 Mb/s kojarz z ADSL2+, a wartości rzędu 50+ Mb/s kojarz z VDSL (lub jeszcze wyżej z VDSL2, ale tylko przy krótkich odcinkach miedzi i odpowiednich profilach).
