Napięcie przebicia diody prostowniczej to taka wartość napięcia przyłożonego w kierunku zaporowym, przy której złącze p-n przestaje skutecznie blokować prąd i pojawia się gwałtowny wzrost prądu zaporowego. Na charakterystyce prądowo-napięciowej (I-U) objawia się to jako wyraźne "załamanie" krzywej w obszarze zaporowym: przez pewien zakres napięć wstecznych prąd jest bardzo mały, a następnie rośnie skokowo.
Dlatego poprawne jest wskazanie punktu, który leży na wykresie w obszarze zaporowym i odpowiada momentowi rozpoczęcia przebicia. Odpowiedź "W punkcie A" jest poprawna, ponieważ to właśnie ten punkt (zgodnie z oznaczeniami na wykresie) reprezentuje przejście do stanu, w którym dalszy wzrost napięcia wstecznego powoduje już szybki wzrost prądu.
Pozostałe wskazania są typowymi pomyłkami:
- Wybór punktu z obszaru przewodzenia odpowiada raczej spadkowi napięcia na diodzie przy przewodzeniu (lub okolicy progu przewodzenia), a nie przebiciu.
- Wybór punktu z obszaru zaporowego, ale przed "kolanem", oznacza odczyt napięcia, przy którym dioda nadal blokuje prąd (prąd upływu jest mały), więc nie jest to napięcie przebicia.
- Wskazanie punktu w miejscu o dużym prądzie, ale nieodpowiadającym początkom przebicia, może wynikać z nieuwzględnienia, że parametr odczytuje się na początku gwałtownej zmiany, a nie w dowolnym punkcie po jej wystąpieniu.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: próg przewodzenia szuka się w części przewodzenia, a napięcie przebicia zawsze w części zaporowej – tam, gdzie krzywa "odgina się" i prąd przestaje być mały.
