Ochrona przed dotykiem pośrednim ma ograniczyć skutki sytuacji, w której na dostępnej obudowie urządzenia pojawi się niebezpieczne napięcie (np. na skutek uszkodzenia izolacji). Jednym z rozwiązań jest izolowanie stanowiska, czyli takie zorganizowanie miejsca pracy, aby osoba nie miała skutecznego kontaktu elektrycznego z ziemią ani z innymi elementami przewodzącymi – w praktyce wymaga to stabilnych warunków oraz materiałów izolacyjnych o zachowanych parametrach.
Odpowiedź "Placu budowy." jest właściwa, ponieważ na budowie bardzo często występują czynniki, które utrudniają lub uniemożliwiają utrzymanie skutecznej izolacji stanowiska: wilgoć (deszcz, błoto), zabrudzenia, uszkodzenia mechaniczne mat i podestów izolacyjnych, nierówne podłoże, a także liczne przypadkowe kontakty z konstrukcjami metalowymi. W takich warunkach łatwo o utratę właściwości izolacyjnych, a więc o fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Odpowiedzi "Laboratorium.", "Pracowni szkolnej." oraz "Warsztacie sprzętu RTV." są typowo środowiskami bardziej kontrolowanymi: podłoże jest zwykle suche i równe, stanowiska są stałe, a organizacja pracy umożliwia utrzymanie wymaganych środków ochrony (w tym rozdzielenie od elementów przewodzących oraz nadzór nad stanem wyposażenia). Dlatego izolowanie stanowiska może tam być rozważane jako jedna z metod, zależnie od organizacji i oceny ryzyka.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: metody wymagające "idealnych" warunków (stabilne podłoże, brak wilgoci, brak przypadkowych kontaktów z metalem) gorzej sprawdzają się na budowie, gdzie dominują warunki zmienne. Na placu budowy częściej stawia się na rozwiązania odporne na zmienność środowiska (dobór urządzeń, właściwe zasilanie, zabezpieczenia i organizację pracy), a nie na środki, które łatwo utracić w codziennym użytkowaniu.
