Ochraniacze kolan to środek ochrony indywidualnej przeznaczony do ograniczania skutków długotrwałego ucisku, uderzeń oraz kontaktu kolan z twardą, nierówną lub zimną powierzchnią. W praktyce stosuje się je tam, gdzie istotną część czasu pracy wykonuje się w klęku albo z częstym podpieraniem się kolanami.
Praca posadzkarza (np. układanie posadzek, paneli, wykładzin, prace wykończeniowe przy podłodze) typowo wymaga wielokrotnego klękania lub pracy na kolanach. To zwiększa ryzyko otarć, stłuczeń, przeciążeń oraz dolegliwości bólowych w obrębie stawu kolanowego. Z tego powodu ochraniacze kolan są w tej pracy rozwiązaniem adekwatnym do dominującego obciążenia.
Odpowiedź "malarza" jest błędna, ponieważ choć malarz może okresowo pracować nisko (np. przy listwach), to zasadniczo dominują prace stojące i z uniesionymi kończynami górnymi; typowe ochrony dotyczą raczej oczu, dróg oddechowych i skóry, zależnie od używanych materiałów.
Odpowiedź "ślusarza" jest nieprawidłowa, bo prace ślusarskie najczęściej odbywają się przy stanowisku warsztatowym, gdzie kluczowe są inne zagrożenia (np. urazy dłoni, odpryski, hałas). Ochrona kolan może się zdarzać incydentalnie, ale nie jest typowo podstawowym wymaganiem.
Odpowiedź "kowala" również nie pasuje: przy pracy kuźniczej dominują zagrożenia termiczne, urazowe i hałas, a nie długotrwałe klęczenie. Typowe ochrony to m.in. ochrona oczu i twarzy, rąk oraz odzież o zwiększonej odporności na czynniki gorące.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: dobieraj OI do czynności i pozycji ciała, a nie tylko do ogólnej nazwy zawodu. Jeśli praca odbywa się "na podłodze" i wymaga klękania, ochraniacze kolan są jedną z pierwszych rozważanych ochron.
