Wskaźniki tlenowe w analizie wody są do siebie podobne nazwą i jednostką, ale nie są tym samym. ChZT (chemiczne zapotrzebowanie tlenu, COD) opisuje ilość tlenu równoważną zużyciu silnego utleniacza potrzebnego do utlenienia substancji obecnych w próbce. W metodzie referencyjnej dla ChZT utlenianie prowadzi się dichromianem potasu K₂Cr₂O₇ w środowisku silnie kwaśnym (typowo z udziałem kwasu siarkowego), co zapewnia bardzo szeroki zakres utlenianych związków.
Dlatego odpowiedź "K₂Cr₂O₇" jest poprawna: to charakterystyczny utleniacz metody dichromianowej dla ChZT.
Pozostałe propozycje są błędne z następujących powodów:
- "KMnO₄" jest utleniaczem stosowanym w oznaczaniu utlenialności permanganianowej (permanganianowego indeksu), a więc innego parametru jakości wody. To częsta pułapka: KMnO₄ kojarzy się z utlenianiem, ale nie jest utleniaczem metody ChZT.
- "H₂O₂" (nadtlenek wodoru) jest utleniaczem, jednak nie stanowi standardowego odczynnika w referencyjnej procedurze oznaczania ChZT; w praktyce ChZT opiera się na dichromianie ze względu na powtarzalność i "siłę" utleniania w zadanych warunkach.
- "Cl₂" (chlor) bywa używany w dezynfekcji i reakcjach utleniania, ale nie jest odczynnikiem definiującym metodykę ChZT; wybór chloru wynika zwykle z mylenia procesów uzdatniania wody z analitycznym oznaczeniem wskaźnika ChZT.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu widzisz ChZT, skojarz od razu "metoda dichromianowa" i K₂Cr₂O₇. Gdy pojawia się utlenialność, skojarz "permanganian" i KMnO₄. To proste rozróżnienie eliminuje najczęstszy błąd.