W pomieszczeniach pracy stałej (czyli tam, gdzie pracownik przebywa ponad 4 godziny na dobę) wymagania dotyczące wysokości mają zapewnić m.in. właściwą wentylację i komfort pracy. Zasadą jest, że pomieszczenie bez czynników szkodliwych powinno mieć co najmniej 3,0 m wysokości w świetle, a przy występowaniu czynników szkodliwych – 3,3 m.
Istnieje jednak wyjątek, który pozwala na obniżenie minimalnej wysokości do 2,5 m. Żeby z niego skorzystać, trzeba spełnić dwa warunki łącznie:
- w pomieszczeniu pracuje nie więcej niż 4 pracowników,
- na każdego pracownika przypada co najmniej 15 m3 wolnej objętości pomieszczenia.
W zadaniu pracują dwie osoby (warunek liczby osób jest spełniony) oraz na każdą przypada 17 m3 wolnej objętości (warunek kubatury jest spełniony). Skoro oba warunki są spełnione, minimalna wymagana wysokość wynosi 2,5 m.
Pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym kontekście: 2,2 m dotyczy typowo innych sytuacji (np. pracy czasowej), a 3,0 m i 3,3 m to wartości "standardowe", stosowane gdy nie można zastosować wyjątku lub gdy występują czynniki szkodliwe. Najczęstszy błąd na egzaminie polega na wybraniu 3,0 m z przyzwyczajenia, bez sprawdzenia, czy dane z zadania nie spełniają przesłanek obniżenia do 2,5 m.