W postępowaniu terapeutycznym (także w terapii zajęciowej) czynności układają się zwykle w logiczną sekwencję: ocena/diagnoza → ustalenie celów → planowanie interwencji → realizacja zajęć → ewaluacja efektów.
Dobór materiałów i narzędzi (np. rodzaju surowca, wielkości elementów, typu uchwytów, stopnia trudności, zabezpieczeń) jest typową decyzją planistyczną. Wymaga uwzględnienia indywidualnych potrzeb i ograniczeń podopiecznego, czyli wykorzystania informacji z wcześniejszej diagnozy oraz odniesienia do celów terapii. Dlatego poprawną odpowiedzią jest planowanie działań terapeutycznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Prowadzenia planowych zajęć – to etap wykonawczy. Oczywiście terapeuta może w trakcie zajęć wprowadzać drobne korekty, ale zasadniczy dobór niezbędnych materiałów i narzędzi powinien być przygotowany wcześniej, aby zajęcia były bezpieczne i zgodne z celem.
- Diagnozy terapeutycznej – diagnoza służy rozpoznaniu potrzeb, możliwości i ograniczeń. Na jej podstawie dopiero projektuje się interwencję; sama diagnoza nie jest etapem, w którym standardowo "kompletuje się" narzędzia do konkretnych zajęć.
- Określenia celów terapii – cele definiują, do czego dążymy (np. poprawa funkcji, samodzielności, tolerancji wysiłku, kompetencji społecznych). Dopiero po sformułowaniu celów tworzy się plan działań, w tym dobiera metody, materiały i narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "dobór środków" (materiałów, narzędzi, metod, form pracy) z uwzględnieniem indywidualizacji, najczęściej dotyczy to planowania, a nie samej diagnozy ani realizacji.
