Papryka jest gatunkiem wyraźnie ciepłolubnym, dlatego w produkcji gruntowej (w polu, bez stałych osłon) kluczowe jest unikanie okresów, w których mogą wystąpić przymrozki. Młoda rozsada ma ograniczoną tolerancję na spadki temperatury, a stres chłodu powoduje zahamowanie wzrostu, uszkodzenia liści, słabsze przyjęcie się roślin i opóźnienie plonowania.
Odpowiedź "15 maja" jest powiązana z praktyczną zasadą sadzenia warzyw ciepłolubnych po okresie wiosennych spadków temperatur. W tym czasie rośliny powinny być też wcześniej zahartowane, czyli stopniowo przyzwyczajone do warunków zewnętrznych (wiatr, większe amplitudy temperatur, silniejsze światło), co poprawia ich odporność po wysadzeniu.
Dlaczego pozostałe terminy są błędne w typowej uprawie gruntowej:
- "15 marca" – to bardzo wczesny termin, gdy warunki w polu są zwykle zbyt chłodne; dla papryki byłoby to narażenie rozsady na uszkodzenia i zahamowanie wzrostu.
- "15 kwietnia" – w wielu latach nadal możliwe są chłodne noce i przymrozki; w gruncie bez osłon ryzyko jest zbyt duże jak na wymagania cieplne papryki.
- "15 czerwca" – zwykle jest to termin zbyt późny: skraca się efektywny okres wegetacji w polu i można uzyskać niższy lub opóźniony plon, a rozsada może "przerośnięta" czekać na posadzenie.
W praktyce ogrodniczej termin należy zawsze korygować obserwacją pogody i lokalnych warunków (region, stanowisko, możliwość okrywania), ale zasada pozostaje stała: paprykę w gruncie sadzi się dopiero, gdy jest już bezpiecznie ciepło.
