Krzywica jest zaburzeniem rozwoju kośćca u zwierząt młodych, w którym dochodzi do nieprawidłowej mineralizacji tkanki kostnej. W praktyce żywieniowej oznacza to, że kości rosną, ale są słabo "uwapnione", co sprzyja deformacjom, kulawiznom, bolesności oraz gorszym przyrostom.
Kluczowym czynnikiem profilaktyki dietetycznej jest zapewnienie odpowiedniej dostępności wapnia (Ca) i fosforu (P), ponieważ to te pierwiastki tworzą zasadniczą część mineralnej struktury kości. Równie istotna jest ich wzajemna proporcja w dawce: nawet przy wysokiej zawartości jednego z nich, niedobór lub nieprawidłowa relacja drugiego może upośledzać mineralizację.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ca i Mg – wapń jest ważny, ale magnez nie zastępuje fosforu w budowie mineralnej kości. W kontekście krzywicy "brakująca para" to zwykle Ca z P, nie Ca z Mg.
- Mn i P – fosfor jest kluczowy, ale mangan pełni głównie role enzymatyczne i w metabolizmie; nie jest podstawowym składnikiem mineralnym kości w takim sensie jak Ca.
- Mn i Mg – oba są ważnymi mikro-/makroelementami, jednak bez zapewnienia właściwej podaży wapnia i fosforu nie rozwiązują problemu mineralizacji kośćca.
Warto pamiętać, że profilaktyka krzywicy w hodowli nie sprowadza się wyłącznie do "podniesienia minerałów". W praktyce obejmuje też ocenę jakości paszy, bilans całej dawki oraz czynniki wpływające na wykorzystanie składników (np. stan zdrowia przewodu pokarmowego). Na egzaminie, przy pytaniu o składniki diety, najbardziej uzasadnioną parą pozostają Ca i P.
