Metody sedymentacyjne (grawitacyjne) wykorzystuje się wtedy, gdy mierzymy nie tyle chwilowe lub średnie stężenie zanieczyszczeń w powietrzu, ile ich depozycję, czyli ilość cząstek, które w danym czasie osiadają na określonej powierzchni. Mechanizm jest prosty: cząstki pyłu zawieszone w powietrzu pod wpływem grawitacji opadają i mogą zostać zebrane w naczyniu lub na podłożu zbierającym, a następnie ocenione (np. wagowo).
Dlatego poprawną odpowiedzią jest opad pyłu – to parametr bezpośrednio powiązany z sedymentacją cząstek.
- "stężenia BZT5" – BZT5 (biochemiczne zapotrzebowanie tlenu w 5 dób) jest wskaźnikiem jakości wody/ścieków, a nie powietrza. To typowa pułapka polegająca na pomieszaniu działów monitoringu środowiska.
- "stężenia gazów" – gazy nie ulegają sedymentacji w sensie opadania cząstek stałych na powierzchnię zbierającą. Do oznaczania gazów stosuje się inne podejścia (pobór próbki gazu, analizatory, metody instrumentalne).
- "ilości metali ciężkich" – metale ciężkie mogą występować w pyle i wtedy ich oznaczanie jest etapem analizy składu zebranego pyłu, ale sama metoda sedymentacyjna nie jest "metodą do pomiaru ilości metali ciężkich" jako takiej. Najpierw trzeba zebrać opad pyłu, a dopiero potem oznaczyć w nim metale technikami analitycznymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "sedymentacja/opad/depozycja", szukaj odpowiedzi związanej z osiadaniem pyłu, a nie z klasycznym "stężeniem w powietrzu" czy wskaźnikami wód.
