Azymut geodezyjny jest kątem mierzonym zgodnie z ruchem wskazówek zegara od kierunku północy (dodatnia oś X) do rozpatrywanego kierunku, w zakresie 0–400g. W dzienniku obliczeń najpierw wyznacza się przyrosty współrzędnych boku: Δx oraz Δy, a dopiero potem dobiera właściwy wzór na azymut zależnie od ćwiartki.
W podanym fragmencie: Δx=+86,51 i Δy=-2,61. Znak "+" przy Δx oznacza składową na północ, a znak "−" przy Δy składową na zachód (bo dodatni Y to wschód). Kierunek leży więc w IV ćwiartce (+,−). Dla IV ćwiartki stosuje się zależność A=400g−φ, gdzie φ to kąt ćwiartkowy obliczony z arctg(|Δy|/|Δx|).
Z tabeli mamy już wyliczone φ=1,9201g, więc:
A=400g−1,9201g=398,0799g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 198,0799g odpowiadałoby sytuacji z "przesunięciem o 200g" (typowej dla innej ćwiartki) albo mechanicznemu odjęciu 200g bez analizy znaków Δx i Δy.
- 201,9201g jest wynikiem użycia wzoru z 200g (np. 200g+φ), właściwego dla III ćwiartki, gdzie oba przyrosty są ujemne; tutaj Δx jest dodatnie, więc to nie ten przypadek.
- 1,9201g to sam kąt ćwiartkowy φ, a nie pełny azymut w układzie 0–400g; pomyłka polega na nieprzejściu z φ na A.
Dodatkowa kontrola w dzienniku: wartość ψ służy do sprawdzenia poprawności rachunków i jest liczona jako ψ=(A+50g) mod 400g. Dla A=398,0799g: A+50g=448,0799g, po redukcji o 400g daje 48,0799g, co zgadza się z tabelą. To potwierdza, że azymut 398,0799g jest właściwy.
