Funkcja, która oblicza n-tą potęgę liczby x, zwraca wynik równy x podniesione do potęgi n, czyli xn. W praktyce programistycznej najczęściej realizuje się to przez:
- wielokrotne mnożenie (np. start od 1 i wykonywanie mnożenia przez x w pętli n razy),
- albo rekurencję (wynik dla n zależy od wyniku dla n-1).
Odpowiedź "n-tą potęgę liczby x." jest poprawna, bo opisuje efekt końcowy takiego algorytmu: po wykonaniu n kroków mnożenia (lub n wywołań rekurencji) otrzymujemy x·x·…·x (n czynników).
Odpowiedź "iloczyn liczby x i wynik." jest myląca: to zwykle opis pojedynczej operacji (jednego kroku aktualizacji akumulatora wyniku), a nie tego, co funkcja oblicza jako rezultat końcowy. W potęgowaniu taki iloczyn występuje wielokrotnie, ale ostateczny wynik to właśnie xn.
Odpowiedź "logarytm o podstawie n z liczby x." jest niepoprawna, ponieważ logarytm to działanie odwrotne do potęgowania i w kodzie wyglądałby inaczej (zwykle wymaga funkcji matematycznych, przybliżeń lub gotowych bibliotek, a nie prostego powtarzanego mnożenia).
Odpowiedź "silnię liczby x." również nie pasuje: silnia (x!) polega na mnożeniu kolejnych liczb naturalnych od 1 do x. Typowe implementacje silni używają zmiennej iterującej po kolejnych wartościach (1,2,3,…) i nie polegają na stałym mnożeniu przez tę samą liczbę x.
Wskazówka egzaminacyjna: żeby szybko rozpoznać potęgowanie w kodzie, szukaj schematu "wynik = 1; powtarzaj n razy: wynik *= x" lub rekurencji "jeśli n==0 zwróć 1, w przeciwnym razie zwróć x * licz(x, n-1)".
