W zadaniu porównuje się dwa rodzaje wyników: rezystancję żył (ciągłość i stan przewodnika) oraz rezystancję izolacji (stan dielektryka między żyłami i/lub żyłą a przewodem ochronnym). Uszkodzenie izolacji objawia się tym, że dla określonej pary żył rezystancja izolacji jest istotnie mniejsza niż dla pozostałych zestawień pomiarowych w tabeli.
Jeżeli rezystancje samych żył są podobne i nie wskazują przerwy ani nadmiernego wzrostu oporu przewodnika, a jednocześnie tylko jeden pomiar izolacji odbiega (jest najniższy), to wniosek jest typowy: występuje przebicie lub zawilgocenie/zwęglenie izolacji między tymi dwiema żyłami.
Odpowiedź "L2 i L3" jest poprawna, ponieważ to właśnie dla tej pary (zgodnie z tabelą w zadaniu) wynik rezystancji izolacji wskazuje na uszkodzenie w porównaniu z pozostałymi parami.
- "L1 i L2" jest błędne, gdyż wartości w tabeli nie wskazują, aby to zestawienie miało najgorszą (najniższą) izolację.
- "L1 i PE" jest błędne, bo uszkodzenie do przewodu ochronnego rozpoznaje się po zaniżeniu izolacji między daną żyłą a PE; z danych nie wynika, by dotyczyło to L1.
- "L3 i PE" jest błędne z analogicznego powodu: gdyby była to usterka doziemna na L3, to najniższy wynik wystąpiłby dla pary L3–PE, a nie dla pary fazowej wskazanej w poprawnej odpowiedzi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź w tabeli najniższą rezystancję izolacji (dla porównywalnych warunków pomiaru), dopiero potem przypisz ją do pary żył z rysunku układu pomiarowego.
