W sieci LAN połączenie "komputer–przełącznik" realizowane skrętką miedzianą (np. kategorii 5e) ma w praktyce instalacyjnej standardowo przyjmowany limit długości 100 m dla kompletnego toru/kanału transmisyjnego. Wynika to z ograniczeń transmisji w miedzi: wraz ze wzrostem długości rośnie tłumienie sygnału oraz podatność na zakłócenia i przesłuchy, co przekłada się na błędy ramek, renegocjacje prędkości lub brak stabilnego linku.
Odpowiedź "100 m" jest poprawna, bo odpowiada typowej granicy stosowanej w okablowaniu strukturalnym dla skrętki kategorii 5e w połączeniach Ethernet.
Pozostałe wartości są błędne z następujących powodów:
- "50 m" – jest zbyt małą wartością jak na standardowy limit; taka długość zwykle nie stanowi problemu i nie jest maksymalną granicą wynikającą z zasad projektowania kanału.
- "150 m" – przekracza typowy limit dla skrętki miedzianej i może powodować pogorszenie parametrów transmisji (większe tłumienie, gorszy margines SNR), co zwiększa ryzyko niestabilności łącza.
- "500 m" – to dystans charakterystyczny raczej dla innych mediów lub technologii niż klasyczne połączenie Ethernet po skrętce miedzianej; dla kat. 5e jest to wartość zdecydowanie zbyt duża.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się skrętka miedziana (UTP/FTP) w typowej sieci lokalnej, najczęściej testowana jest właśnie granica 100 m. Jeśli wymagane są dłuższe odcinki, w praktyce stosuje się dodatkowy punkt aktywny (np. przełącznik) albo przejście na światłowód.
