W pytaniu sprawdzana jest znajomość właściwości warstwy fizycznej technologii HDSL2 w kontekście przesyłania sygnału abonenckiego typu E1. Kluczowe jest rozróżnienie, że pytanie dotyczy liczby par przewodów w torze miedzianym, a nie liczby kanałów logicznych czy urządzeń.
Odpowiedź "jedną parę przewodów" jest właściwa, ponieważ HDSL2 zostało zaprojektowane jako rozwiązanie umożliwiające zestawianie łączy cyfrowych na pojedynczej parze miedzianej (skrętce), co upraszcza wykorzystanie istniejącej infrastruktury i ogranicza zajętość kabli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "dwie pary przewodów" to częsty błąd wynikający z mieszania HDSL2 z innymi wariantami/rodzinami rozwiązań, w których historycznie wykorzystywano więcej par. Sam fakt, że E1 ma określoną przepływność, nie oznacza automatycznie potrzeby dwóch par w HDSL2.
- "trzy pary przewodów" nie jest typowym wymaganiem dla tej technologii w kontekście pojedynczego łącza E1; taka odpowiedź zwykle wynika z intuicyjnego "dodawania par" zamiast przypomnienia cechy standardu.
- "cztery pary przewodów" jest również nieadekwatne — zwiększanie liczby par nie jest w tym przypadku właściwym opisem technologii HDSL2.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniach pojawia się HDSL2/SHDSL i liczba par, warto kojarzyć tę rodzinę z ideą "jak najmniej par przy transmisji symetrycznej" oraz zwrócić uwagę, czy mowa jest o E1/T1 czy o innej usłudze.
