W lornetkach pryzmatycznych obraz utworzony przez obiektyw jest z natury odwrócony. Aby uzyskać obraz prosty, stosuje się układ odwracający złożony z pryzmatów. Pryzmat w takim układzie nie jest dobrany przypadkowo: jego geometria wymusza określoną liczbę odbić (często realizowanych jako całkowite wewnętrzne odbicie), a to przekłada się na zmianę orientacji obrazu.
W zadaniu kluczowe jest rozpoznanie na rysunku tego elementu, który odpowiada pryzmatowi pracującemu w torze odwracającym. Wariant oznaczony literą B przedstawia pryzmat o takiej geometrii, która umożliwia odwrócenie obrazu w lornetce pryzmatycznej (czyli zapewnia właściwą orientację obrazu dla obserwatora).
Pozostałe warianty z rysunku nie spełniają tej roli w układzie odwracającym: mogą przedstawiać inne typy pryzmatów (np. do zmiany kierunku wiązki bez pełnego odwrócenia orientacji, elementy rozdzielające wiązkę albo pryzmaty o geometrii nieodpowiedniej do uzyskania wymaganej liczby odbić). Typowym błędem jest utożsamienie każdego pryzmatu ze "zmianą kierunku promienia" i pominięcie tego, że konkretna orientacja obrazu zależy od liczby i układu odbić w pryzmacie.
Na egzaminie warto pamiętać o strategii: najpierw ustal, jakiej transformacji obrazu wymaga zadanie (odwrócenie, zamiana lewo‑prawo), a dopiero potem dopasuj do niej pryzmat z rysunku. To ogranicza zgadywanie i zmniejsza ryzyko wyboru "najbardziej znajomego" kształtu.
