Płynność finansowa opisuje zdolność przedsiębiorstwa do regulowania zobowiązań krótkoterminowych w terminie. W praktyce egzaminacyjnej najczęściej bada się ją za pomocą wskaźników płynności wyliczanych z bilansu (np. bieżącej, szybkiej lub natychmiastowej – zależnie od tego, jakie pozycje bilansowe podaje tabela).
Aby odpowiedzieć na pytanie o zmianę wskaźnika, wykonuje się te same kroki dla dwóch okresów:
- odczytuje się z tabeli właściwe pozycje bilansowe wymagane do danego wskaźnika,
- liczy się wartość wskaźnika dla okresu wcześniejszego i późniejszego,
- wyznacza się zmianę jako różnicę: (wskaźnik w okresie późniejszym) minus (wskaźnik w okresie wcześniejszym),
- interpretuje się znak wyniku: dodatni oznacza wzrost, ujemny spadek.
Odpowiedź "wzrósł o 0,3" jest poprawna, ponieważ porównanie wartości wyliczonych z danych tabelarycznych daje dodatnią różnicę równą 0,3. To oznacza poprawę płynności w analizowanym ujęciu (przy niezmienionej definicji wskaźnika).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "obniżył się o 0,5" – wskazuje spadek oraz inną wartość bezwzględną; to typowy efekt błędu znaku (zamiany kolejności odejmowania) albo odczytu nie tego okresu.
- "wzrósł o 0,5" – poprawny kierunek, ale zła wielkość zmiany; często wynika z użycia niewłaściwych pozycji (np. pomylenia zobowiązań krótkoterminowych z ogółem zobowiązań) lub błędu rachunkowego.
- "obniżył się o 0,3" – poprawna wartość bezwzględna, ale zły kierunek; to zwykle skutek odwrócenia różnicy (stary minus nowy) albo mechanicznego dopasowania liczby bez sprawdzenia, czy wskaźnik rośnie czy maleje.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu wskaźników zapisz dwa wyniki obok siebie i dopiero wtedy wykonaj odejmowanie w jasno określonej kolejności (późniejszy minus wcześniejszy). To minimalizuje pomyłki znaku.
