Indywidualna wydajność pracy oznacza, ile efektu (np. sztuk wyrobu, ton, usług) przypada na jednego pracownika w danym czasie lub w danej próbie pomiaru. W zadaniach tabelarycznych najczęściej przyjmuje postać prostego wskaźnika:
wydajność indywidualna = wielkość produkcji / liczba pracowników
Aby poprawnie rozwiązać zadanie, należy:
- odczytać z tabeli liczbę pracowników w każdym zespole oraz wielkość produkcji,
- dla każdego zespołu obliczyć iloraz (produkcja na 1 pracownika),
- porównać otrzymane wartości wskaźnika między zespołami.
Stwierdzenie "taka sama w I i IV zespole" jest poprawne, jeżeli po wykonaniu obliczeń dla zespołów I oraz IV otrzymujemy identyczną wartość produkcji przypadającą na jednego pracownika (czyli te same ilorazy).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w typowym ujęciu tego zadania:
- "najwyższa w II zespole" – maksymalna produkcja całkowita nie przesądza o maksymalnej wydajności, bo liczy się wynik na pracownika (mianownik ma znaczenie).
- "najniższa w I zespole" – aby uznać coś za minimum, trzeba policzyć wskaźnik dla wszystkich zespołów; sama liczba pracowników lub sama produkcja nie wystarczy.
- "w zespole II wyższa niż w III" – to twierdzenie wymaga bezpośredniego porównania dwóch ilorazów (dla II i III). Jeśli po obliczeniu wskaźników nie zachodzi nierówność, odpowiedź jest fałszywa.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj obok każdego zespołu obliczony wskaźnik "na 1 pracownika". To ogranicza ryzyko porównywania niewłaściwych wielkości (np. samych produkcji) i ułatwia wskazanie równości, maksimum lub minimum.
