Aby wyznaczyć koszty zużycia materiałów według miejsc ich powstawania, trzeba wykonać dwa kroki: (1) prawidłowo odczytać dane z tabeli oraz (2) poprawnie je sklasyfikować.
Krok 1: wybór właściwych danych. Polecenie wymaga wartości w cenie rzeczywistej, więc należy brać pod uwagę tylko tę kolumnę/pozycje w rozdzielniku, które są opisane jako "cena rzeczywista". Częsty błąd polega na wykorzystaniu danych z innego wariantu wyceny (np. ewidencyjnej/planowanej), bo liczby są podobne.
Krok 2: sumowanie według MPK. Z tabeli trzeba zebrać wszystkie pozycje należące do miejsc powstawania kosztów wchodzących do działalności podstawowej (zwykle komórki bezpośrednio związane z wytworzeniem) i policzyć ich łączną kwotę. Analogicznie osobno sumuje się pozycje przypisane do kosztów ogólnego zarządu (administracja i kierownictwo).
Po wykonaniu tych operacji poprawna para wartości to: "koszty działalności podstawowej 168 tys. zł, koszty ogólnego zarządu 42 tys. zł".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Każda z nich odpowiada typowym pomyłkom:
- zaniżone kwoty wynikają najczęściej z pominięcia jednej pozycji w tabeli albo z odczytu niepełnej części rozdzielnika,
- zawyżone kwoty to zwykle efekt doliczenia pozycji z innego miejsca powstawania albo z użycia niewłaściwej kolumny (nie "cena rzeczywista"),
- duże rozbieżności mogą też wynikać z błędnej klasyfikacji MPK (przeniesienie kosztu do ogólnego zarządu zamiast do działalności podstawowej lub odwrotnie).
Wskazówka egzaminacyjna: przed liczeniem zaznacz w tabeli, które wiersze należą do danego MPK oraz sprawdź nagłówki kolumn. Dopiero potem sumuj, kontrolując jednostkę (zł vs tys. zł).