Klasyfikacja ciężkości pracy fizycznej w tym zadaniu opiera się na porównaniu trzech parametrów fizjologicznych z przedziałami podanymi w tabeli: zużycia tlenu, częstości skurczów serca oraz wentylacji minutowej płuc. Aby wybrać właściwą kategorię, należy sprawdzić, do jakiego zakresu wpada każda z podanych wartości.
Dane z zadania to: zużycie tlenu 2,2 l/min, częstość skurczów serca 166/min i wentylacja 58 l/min. W tabeli kategoria "bardzo ciężka" ma przedziały: 2,0–2,5 l/min zużycia tlenu, 150–175 skurczów/min oraz 50–65 l/min wentylacji. Wszystkie trzy wartości jednocześnie mieszczą się w tych zakresach, więc praca powinna być zakwalifikowana jako bardzo ciężka.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do danych liczbowych:
- "Lekka" ma zdecydowanie niższe parametry (niski pobór tlenu, niskie tętno i niska wentylacja). Podane wartości są wielokrotnie wyższe, więc ta kategoria odpada.
- "Średnio ciężka" również ma zakresy znacznie niższe (np. zużycie tlenu ok. 1,0–1,5 l/min i wentylacja 20–30 l/min). Tu już samo zużycie tlenu 2,2 l/min i wentylacja 58 l/min wykluczają tę odpowiedź.
- "Krańcowo ciężka" wymaga przekroczenia progów granicznych (oznaczenia ">"), czyli wartości powyżej 2,5 l/min tlenu, powyżej 175 skurczów/min oraz powyżej 65 l/min wentylacji. W zadaniu żaden z parametrów nie przekracza tych progów, więc nie można przypisać pracy do tej kategorii.
W praktyce BHP i ergonomii takie klasyfikacje pomagają oceniać obciążenie organizmu, planować przerwy i dobierać środki ograniczające wysiłek (np. mechanizację transportu ręcznego). Na egzaminie warto pamiętać o typowym błędzie: wysoka wartość nie oznacza automatycznie kategorii skrajnej — trzeba sprawdzić, czy spełnione są kryteria "powyżej progu", a nie tylko "blisko górnej granicy".
