Silnik trójfazowy ma trzy uzwojenia stojana: U, V i W. W połączeniu gwiazda (Y) końce uzwojeń U2, V2, W2 są zwarte w jednym punkcie (punkt neutralny), a zaciski U1, V1, W1 są wyprowadzeniami faz.
Kluczowa zasada diagnostyczna: gdy uzwojenia są połączone w gwiazdę i mierzymy rezystancję między dwoma zaciskami zewnętrznymi (np. U1–V1), prąd pomiarowy płynie przez dwa uzwojenia połączone szeregowo: od U1 przez uzwojenie U do punktu neutralnego i dalej przez uzwojenie V do V1. Dlatego wynik jest sumą rezystancji dwóch uzwojeń, a nie jednego.
Interpretacja danych z tabeli:
- U1–V1 = 15 Ω → obwód przez uzwojenia U i V jest ciągły, więc ani U, ani V nie mają przerwy. Wartość rzędu kilkunastu omów jest typowa dla małych silników i nie sugeruje zwarcia.
- V1–W1 = ∞ → brak ciągłości w torze obejmującym uzwojenia V i W. Ponieważ uzwojenie V "uczestniczy" w pomiarze U1–V1 i tam jest ciągłość, to najbardziej logiczną przyczyną jest uszkodzenie w gałęzi W.
- W1–U1 = ∞ → brak ciągłości w torze obejmującym uzwojenia W i U. Analogicznie: uzwojenie U działa (wynik U1–V1 jest poprawny), więc problem znów wskazuje na uzwojenie W.
Wniosek: jedynym elementem wspólnym dla obu pomiarów z wynikiem ∞ jest uzwojenie W. Zatem wyniki świadczą o przerwie w uzwojeniu W1–W2 (np. przerwany przewód, uszkodzone połączenie w skrzynce zaciskowej lub wewnątrz uzwojenia).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Przerwa w V1–V2 byłaby widoczna także w pomiarze U1–V1 (dałby ∞), bo tor U–V nie miałby ciągłości.
- Zwarcie międzyzwojowe w U1–U2 zwykle objawia się obniżeniem rezystancji (wartość wyraźnie mniejsza od typowej), a nie ∞. Dodatkowo wynik U1–V1 nie wskazuje na nienaturalnie małą rezystancję.
- Zwarcie międzyzwojowe w V1–V2 również dawałoby raczej zaniżoną rezystancję w pomiarach z udziałem V, a nie brak ciągłości.
W praktyce pomiar rezystancji jest szybkim testem: ∞ = przerwa, a zaniżona rezystancja = podejrzenie zwarcia. Dalszym krokiem bywa pomiar rezystancji izolacji i testy specjalistyczne.
