W tyczeniu budowli chodzi o to, aby osie i krawędzie projektowanego obiektu były dostępne do kontroli przez cały czas robót, także wtedy, gdy teren w osi budynku jest rozkopany lub zasłonięty deskowaniem.
Dlatego po wytyczeniu osi (na podstawie punktów osnowy realizacyjnej) przenosi się je na ławy ciesielskie – tymczasowe drewniane konstrukcje z palików i poziomych desek, ustawiane poza wykopem fundamentowym. Na deskach wykonuje się nacięcia lub wbija gwoździe wyznaczające osie, krawędzie ścian i inne linie tyczenia. Między odpowiadającymi punktami na przeciwległych ławach można rozciągać sznury, co w praktyce ułatwia ustawienie deskowań ścian piwnic oraz kontrolę geometrii i osiowości wykonanych ścian fundamentowych.
Odpowiedź "ramie geodezyjne" nie pasuje, ponieważ nie jest standardowym miejscem utrwalania osi budynku do codziennego prowadzenia robót deskowaniowych i murarskich. Odpowiedź "osnowa realizacyjna" jest myląca: osnowa stanowi bazę odniesienia dla pomiarów i kontroli, ale nie jest "nośnikiem" roboczych znaków do rozciągania sznurów przy deskowaniu. Odpowiedź "ławy fundamentowe" jest niepoprawna z przyczyn rzeczowych i chronologicznych: to element konstrukcyjny wykonywany w trakcie budowy, więc nie może pełnić roli stałego, zewnętrznego odniesienia do odtwarzania osi przed i w czasie robót fundamentowych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: to, co ma przetrwać rozkop i prowadzić deskowanie, musi stać poza wykopem – właśnie temu służą ławy ciesielskie.
