Weryfikacja zużycia tulei cylindrowej polega na wykonaniu pomiarów średnicy w kilku ustalonych wysokościach tulei oraz w co najmniej dwóch prostopadłych płaszczyznach. Dzięki temu można wychwycić nie tylko ogólny wzrost średnicy (zużycie), ale też owalność (różnice między płaszczyznami) i stożkowatość (różnice między punktami na wysokości tulei).
W tym zadaniu kluczowe są dwa kroki odczytu:
- Ustalenie położenia tłoka: DMP (dolny martwy punkt) to najniższa pozycja tłoka. Na typowej karcie pomiarowej punkty na wysokości tulei są ponumerowane od góry do dołu, więc DMP odpowiada najniższemu punktowi, tj. punktowi 11.
- Ustalenie płaszczyzny pomiarowej: płaszczyzna dziób–rufa jest oznaczana jako F-A (wzdłużna). To oznacza, że wyniku należy szukać w wierszu F-A, a nie w wierszu E-M (wydech–manewrowa).
Po wybraniu właściwego wiersza (F-A) i kolumny (punkt 11/DMP) otrzymuje się komórkę oznaczoną literą C – to miejsce wpisania wyniku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Ponieważ wskazują inne komórki tabeli: mogą odnosić się do innego punktu wysokości (np. bliżej GMP) albo do innej płaszczyzny (E-M). To typowe pomyłki wynikające z mylenia orientacji statku (dziób–rufa) z kierunkiem wydech–manewrowy oraz z nieprawidłowego powiązania DMP z numerem punktu na karcie.
W praktyce prawidłowe wpisanie pomiaru do właściwej komórki jest krytyczne: błędny zapis może zafałszować ocenę owalności/stożkowatości i prowadzić do nietrafnych decyzji obsługowych.
