W uprawie ogórka kluczowe jest rozpoznanie tzw. krytycznego okresu zapotrzebowania na wodę, czyli takiego etapu rozwoju, w którym nawet krótkotrwały niedobór wody najsilniej obniża plon i jego jakość. U ogórka za najbardziej wrażliwy uznaje się czas kwitnienia i zawiązywania owoców. W tej fazie roślina intensywnie inwestuje w procesy generatywne: utrzymanie kwiatów, zapylenie (jeśli dotyczy), a następnie rozwój młodych zawiązków.
Dlaczego wtedy potrzeba najwięcej wody? Ponieważ rośnie powierzchnia transpiracji (liście) i równocześnie pojawia się "odbiornik" asymilatów i wody w postaci rozwijających się owoców. Stres wodny w tym czasie często skutkuje ograniczeniem zawiązywania, zrzucaniem kwiatów lub zawiązków, a także deformacjami i gorszą jakością owoców. Stabilna wilgotność podłoża ułatwia utrzymanie ciągłości wzrostu owoców i zmniejsza wahania w pobieraniu składników pokarmowych.
Odpowiedź "wzrostu wegetatywnego" bywa myląca, bo roślina rzeczywiście rośnie intensywnie, ale z punktu widzenia plonu handlowego ogórka najbardziej wrażliwa jest faza przejścia w plonowanie. Odpowiedź "tworzenia nasion" jest zwykle nieadekwatna w typowej produkcji ogórka na zbiór owoców, bo celem nie jest doprowadzenie plantacji do pełnej dojrzałości nasiennej. Odpowiedź "grubienia korzeni" nie pasuje do biologii ogórka jako rośliny uprawianej przede wszystkim na plon owoców; ponadto ten etap nie jest standardowo wskazywany jako najbardziej krytyczny dla nawadniania w porównaniu z kwitnieniem i zawiązywaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "największego zapotrzebowania" lub "najbardziej krytycznego okresu", szukaj fazy, która bezpośrednio decyduje o liczbie i jakości organów plonotwórczych (tu: owoców), a nie tylko o budowaniu masy liściowej.
