W produkcji jednostkowej wytwarza się pojedyncze sztuki lub bardzo małe partie. Oznacza to, że koszty przygotowania produkcji (projekt oprzyrządowania, wykonanie modelu, uruchomienie procesu) nie mają na co się "rozłożyć", więc istotnie podnoszą koszt jednej sztuki. Dlatego najczęściej wybiera się łatwo dostępny, typowy półfabrykat (np. płyta lub pręt) i wykonuje kształt poprzez obróbkę skrawaniem.
Dla koła pasowego o średnicy zewnętrznej 500 mm wykonanie z płyty ze stali konstrukcyjnej jest uzasadnione, ponieważ materiał jest dostępny jako wyrób hutniczy, nie wymaga specjalnego oprzyrządowania i pozwala szybko wykonać detal na tokarce i frezarce (np. toczenie średnicy, wykonanie rowka na pas, wiercenie otworów, ewentualnie wpust).
Odpowiedź "odlewu staliwnego" nie pasuje do warunków jednostkowych, bo odlew wymaga przygotowania odlewniczego, w szczególności wykonania modelu, a to generuje istotne koszty stałe oraz wydłuża czas realizacji. Podobnie "odlew żeliwny" jest typowym rozwiązaniem dla produkcji powtarzalnej, gdzie koszt modelu staje się opłacalny dzięki większej liczbie sztuk, ale przy pojedynczym wyrobie zwykle przegrywa ekonomicznie i organizacyjnie z obróbką z płyty.
Odpowiedź "płyty z proszków spiekanych" jest nieadekwatna, ponieważ technologia spiekania wymaga drogich narzędzi (matryc) i jest nastawiona na produkcję wielkoseryjną/masową. Dodatkowo elementy spiekane mają ograniczenia wymiarowe i technologiczne, przez co wybór tej postaci materiału dla dużego koła pasowego w produkcji jednostkowej byłby nieuzasadniony.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "produkcja jednostkowa", w pierwszej kolejności myśl o minimalizacji oprzyrządowania i preferowaniu materiałów standardowych (płyta, pręt), a dopiero przy większych seriach rozważ odlewy i procesy wymagające form/matryc.
