Rozbiór tylnej ćwierćtuszy wołowej daje przede wszystkim elementy pochodzące z części grzbietowo‑lędźwiowej oraz z kończyny tylnej. Dlatego wśród uzyskiwanych elementów występują m.in. rostbef i polędwica (części położone w okolicy lędźwi), a także udziec i goleń tylna (elementy związane z kończyną tylną). W praktycznych zestawieniach rozbiorowych spotyka się również elementy takie jak ogon oraz łata, zależnie od przyjętej metody wykrawania i asortymentu zakładu.
Odpowiedź "rostbef, polędwicę, łatę, udziec, ogon, goleń tylną." jest zgodna z logiką anatomiczną podziału na przód i tył: zawiera elementy charakterystyczne dla tyłu (udziec, goleń tylna) oraz dla odcinka lędźwiowego (rostbef, polędwica).
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ mieszają elementy typowe dla innych części tuszy lub zawierają elementy, które w standardowym ujęciu nie tworzą poprawnego zestawu dla tylnej ćwierćtuszy:
- Wariant z "szponder, mostek … goleń przednią" zawiera mostek i szponder, kojarzone z częścią przednią, a także wskazuje goleń przednią, która z definicji dotyczy kończyny przedniej.
- Wariant z "rozbratel, antrykot, łopatkę …" zawiera łopatkę, typową dla przodu, oraz elementy grzbietowe częściej łączone z inną częścią podziału niż sam "tył" w ujęciu ćwierćtusz.
- Wariant z "antrykot, łopatkę, szponder, mostek …" jest wewnętrznie niespójny dla tylnej ćwierćtuszy, bo zawiera kilka elementów charakterystycznych dla przodu (łopatka, mostek, szponder).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się elementy jednoznacznie "przednie" (np. łopatka, mostek, szponder) albo wprost goleń przednia, to taki zestaw nie pasuje do tylnej ćwierćtuszy.
