Konstrukcja nawierzchni jezdni jest układem warstw ułożonych jedna na drugiej. Zasadą jest, że najwyżej znajduje się warstwa, po której odbywa się ruch pojazdów, a najniżej warstwa oparta na gruncie rodzimym. W tabeli warstwy są podane w kolejności od góry do dołu, co odpowiada ich typowemu położeniu w przekroju nawierzchni.
Podłoże naturalne (grunt naturalny) jest najniżej położone, ponieważ stanowi podparcie całej konstrukcji. Na nim wykonuje się kolejne warstwy, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń od ruchu i zapewnienie odpowiedniej nośności oraz trwałości.
- Warstwa ścieralna jest najwyżej: to warstwa eksploatacyjna, bezpośrednio narażona na ścieranie i oddziaływania atmosferyczne. Nie może być "najniżej", bo pełni funkcję powierzchni jezdni.
- Warstwa wiążąca leży poniżej ścieralnej, ale nadal jest warstwą asfaltową znajdującą się w górnej części konstrukcji. Jej rola to przenoszenie obciążeń i "wiązanie" układu warstw asfaltowych, więc nie jest najniższym elementem.
- Podbudowa niezwiązana (np. z kruszywa łamanego) znajduje się niżej niż warstwy asfaltowe i jest istotnym elementem nośnym, ale wciąż jest ułożona na podłożu. Dlatego nie jest warstwą najniżej położoną.
- Podłoże naturalne jest podstawą, na której spoczywa podbudowa i warstwy asfaltowe, więc jest najniżej.
W praktyce na budowie poprawne rozróżnianie podbudowy i podłoża pomaga dobrać właściwe roboty: inne działania wykonuje się na gruncie rodzimym (np. wzmocnienie, stabilizacja, zagęszczenie), a inne na podbudowie (profilowanie, zagęszczanie kruszywa, kontrola równości).
