Odporność na koleinowanie oznacza zdolność warstwy ścieralnej do przeciwstawiania się trwałym odkształceniom pod wpływem wysokich temperatur i wielokrotnych obciążeń od kół pojazdów (zwłaszcza ciężkich). W warstwie ścieralnej kluczowe są: właściwy dobór mieszanki, struktura uziarnienia oraz zagęszczenie.
Mastyks grysowy jest stosowany tam, gdzie oczekuje się podwyższonej odporności na koleinowanie, ponieważ tworzy stabilny szkielet z grubego kruszywa. Taka struktura lepiej "blokuje" przesuwanie się ziaren pod obciążeniem, a odpowiednia ilość lepiszcza i wypełniacza sprzyja trwałości i szczelności warstwy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Asfalt piaskowy ma inną strukturę (duży udział frakcji drobnych), przez co co do zasady nie jest kojarzony z najwyższą odpornością na koleinowanie w warstwie ścieralnej przy dużych obciążeniach.
- Asfalt lany jest specyficzną mieszanką o dużej zawartości lepiszcza i wypełniacza, stosowaną w wybranych rozwiązaniach technologicznych. Nie jest typową odpowiedzią na wymaganie "wysokiej odporności na koleinowanie" dla klasycznej warstwy ścieralnej nawierzchni bitumicznej w ujęciu egzaminacyjnym.
- Beton cementowy dotyczy nawierzchni betonowych, a pytanie wprost odnosi się do nawierzchni bitumicznej; to inny rodzaj konstrukcji nawierzchni i inna technologia wykonania.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o warstwę ścieralną "odporną na koleinowanie" najczęściej kluczowe jest skojarzenie z mieszanką, w której dominują grubsze frakcje kruszywa tworzące stabilny szkielet.
