W pomiarze rezystancji metodą techniczną korzysta się z zależności R = U / I, gdzie napięcie i prąd są mierzone oddzielnymi przyrządami. Kluczowe jest to, że rzeczywiste przyrządy nie są idealne: woltomierz ma skończoną rezystancję wejściową, a amperomierz ma niezerową rezystancję wewnętrzną. To powoduje tzw. błąd metody, czyli błąd wynikający z samego sposobu włączenia mierników do obwodu.
W wariancie opisanym jako "metoda techniczna z poprawnie mierzonym napięciem" zakłada się, że napięcie na badanym elemencie jest mierzone poprawnie (czyli zgodnie z przyjętą konfiguracją tej metody). W takiej sytuacji dominujący wpływ na wynik wyznaczonej rezystancji wynika z tego, że woltomierz – mając skończoną rezystancję wejściową – obciąża mierzony obwód. Skutek zależy od tego, jak duża jest rezystancja woltomierza w porównaniu do rezystancji mierzonej: gdy rezystancja woltomierza jest bardzo duża, prąd pobierany przez woltomierz jest znikomy i błąd jest mały; gdy jest porównywalna, błąd rośnie.
Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: błąd zależy od rezystancji woltomierza i rezystancji mierzonej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "wyłącznie rezystancji amperomierza" – w tej odmianie metody nie można sprowadzić błędu tylko do amperomierza, bo kluczowe jest obciążenie przez woltomierz.
- "wyłącznie rezystancji woltomierza" – sam parametr woltomierza nie wystarcza: istotny jest także poziom rezystancji mierzonej (ten sam woltomierz inaczej wpłynie na pomiar małych i dużych rezystancji).
- "rezystancji amperomierza i rezystancji mierzonej" – to typowa pomyłka polegająca na przeniesieniu wniosków z innej konfiguracji połączeń; w omawianym wariancie decyduje para: woltomierz + rezystancja mierzona.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze analizuj, który miernik w danej konfiguracji obciąża badany element i z czym należy porównywać jego rezystancję wewnętrzną.
