Na dachach krawędzie i naroża są najbardziej narażone na ssanie wiatru, dlatego w normowym podejściu nie przyjmuje się jednej stałej odległości "bezpiecznego montażu" od krawędzi. Zamiast tego wyznacza się strefy obciążenia wiatrem, a dla strefy brzegowej stosuje się zależność od wymiarów budynku.
Zgodnie z EN 1991-1-4 szerokość strefy brzegowej opisuje parametr e, który wyznacza się jako e = min(W/10, H/5) (czyli wybiera się mniejszą wartość z dwóch ilorazów). Oznacza to, że dla różnych budynków (inne W i H) strefa brzegowa może mieć różną szerokość, a w konsekwencji inne wymagania co do wzmocnionego mocowania konstrukcji PV.
Dlaczego A jest poprawne?
Bo jako jedyne podaje zasadę obliczeniową: porównanie W/10 i H/5 oraz wybór mniejszej wartości. To odzwierciedla fakt, że granica strefy brzegowej zależy od geometrii obiektu, a nie od "uniwersalnej" liczby centymetrów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Stała wartość 30 cm – to uproszczenie spotykane w poradnikach montażowych, ale nie opisuje normowego wyznaczania strefy brzegowej; dla wielu budynków byłoby to zbyt mało lub zbyt dużo.
- Szerokość budynku/5 – zawiera inną proporcję niż ta stosowana przy wyznaczaniu e; prowadziłaby do zawyżenia strefy bez podstawy w podanej regule.
- Wysokość budynku/10 – również nie odpowiada relacji H/5 i pomija porównanie z W/10, przez co nie spełnia warunku "mniejszej wartości".
W praktyce instalator powinien wyznaczyć strefę brzegową, a następnie (zgodnie z projektem i dokumentacją systemu montażowego) zastosować w niej wzmocnione mocowanie albo unikać lokowania modułów w tej strefie.
