Wiek fałdowania (deformacji tektonicznej) nie jest tożsamy z wiekiem powstania skał. Osady mogą powstać w jednym okresie (np. karbon), a zostać zdeformowane dużo później. Dlatego w geologii stosuje się proste rozumowanie oparte o relacje czasowe widoczne na mapie: deformacja musiała nastąpić po utworzeniu (sedymentacji) najmłodszych skał, które są zdeformowane.
Jeżeli na mapie rozpoznano, że osady karbonu są sfałdowane, to samo to stwierdzenie wyklucza odpowiedzi mówiące o czasie przed karbonem (np. "przed sylurem", "przed dewonem"), bo nie da się sfałdować utworów, które jeszcze nie powstały. Takie odpowiedzi wynikają zwykle z pomylenia wieku skał z wiekiem zdarzenia tektonicznego lub z błędnego odtworzenia kolejności okresów.
Różnica między odpowiedziami "po permie" i "po jurze" w typowym zadaniu z mapą wynika z dodatkowej informacji kartograficznej: czy na obszarze występują młodsze utwory (np. permskie lub jurajskie) i czy są one również zdeformowane. Jeśli młodsze utwory leżą poziomo, nie są sfałdowane i przykrywają zdeformowany karbon, to fałdowanie musiało zajść przed ich sedymentacją. Wskazana odpowiedź "po permie" oznaczałaby, że deformacja jest młodsza niż perm i starsza niż jeszcze młodsze, nieobjęte fałdowaniem jednostki (co powinno być możliwe do odczytania z mapy).
Odpowiedź "po jurze" byłaby poprawna tylko wtedy, gdy mapa jednoznacznie pokazywałaby, że również utwory jurajskie są zdeformowane lub że deformacja przecina/obejmuje jednostki jurajskie. Jeśli takiej przesłanki brak, wybór "po jurze" jest najczęściej efektem zgadywania lub nadawania deformacjom "zbyt młodego" wieku bez analizy relacji stratygraficznych.
Na egzaminie warto stosować schemat: (1) znajdź najmłodsze sfałdowane skały, (2) sprawdź, co je przykrywa i czy jest zdeformowane, (3) zawęź czas deformacji do przedziału między tymi zdarzeniami.
