Cecha wskazana w pytaniu to możliwość przesuwu stołu w dwóch wzajemnie prostopadłych kierunkach. Taki układ ruchów nastawczych jest typowy dla obrabiarek przeznaczonych do precyzyjnego wyznaczania współrzędnych otworów i wykonywania ich w ściśle określonych położeniach na detalu (np. siatki otworów, otwory pod kołki ustalające, elementy oprzyrządowania).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "współrzędnościowa". Wiertarka współrzędnościowa jest kojarzona z dokładnym pozycjonowaniem – operator ustawia położenie otworu przez przemieszczenia stołu w dwóch osiach, a następnie wykonuje wiercenie. Kluczowe jest tu rozdzielenie: ruchy pozycjonujące realizuje stół (dwie osie prostopadłe), a ruch roboczy związany jest z wierceniem (wrzeciono/narzędzie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "promieniowa" – wyróżnia ją inny element konstrukcyjny i inny sposób uzyskania zasięgu pracy (typowo przez ramię/układ promieniowy głowicy), a nie jako definicyjny przesuw stołu w dwóch osiach do precyzyjnego pozycjonowania współrzędnych.
- "kadłubowa" – nazwa odnosi się do odmiany konstrukcyjnej (związanej z budową korpusu/kadłuba) i nie wskazuje wprost na układ dwóch prostopadłych przesuwów stołu jako podstawową cechę rozpoznawczą.
- "słupowa" – to popularny typ wiertarki warsztatowej, gdzie istotą jest konstrukcja oparta na kolumnie/słupie; stół może mieć regulacje (np. wysokość, obrót), ale nie jest to typ definiowany jako precyzyjny układ przesuwów X/Y do wyznaczania współrzędnych otworów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja o przesuwie stołu w dwóch prostopadłych kierunkach, myśl o pozycjonowaniu "w układzie współrzędnych". To skojarzenie prowadzi do wiertarki współrzędnościowej. Uważaj na pułapkę językową: "promieniowa" sugeruje dużą swobodę ruchu, ale wynika ona z innej kinematyki niż przesuw stołu w osiach X/Y.
