Wilgotność drewna ma kluczowy wpływ na jego zachowanie po wbudowaniu. Im wyższa wilgotność w chwili montażu, tym większe ryzyko, że po późniejszym wysychaniu elementy ulegną skurczowi, odkształceniom (paczeniu), a także mogą pojawić się pęknięcia. W konstrukcjach ciesielskich skutkiem bywa m.in. luzowanie połączeń, zmiana geometrii oraz pogorszenie estetyki i trwałości.
Dla elementów pracujących na wolnym powietrzu drewno jest narażone na zmienne zawilgocenie (opady, wilgoć powietrza, wysychanie). Dlatego w zadaniach egzaminacyjnych stosuje się wartości graniczne dopuszczalnej wilgotności "na wbudowanie" typowe dla takiego środowiska pracy. Poprawna odpowiedź 23% odpowiada przyjmowanemu w tych zadaniach limitowi maksymalnemu.
Dlaczego pozostałe wartości są odrzucane?
- 18% i 15% to wartości kojarzone raczej z bardziej "suchym" drewnem, częściej wymaganym w warunkach wewnętrznych lub w sytuacjach, gdy chce się ograniczyć późniejsze zmiany wymiarów do minimum. W kontekście pracy na wolnym powietrzu zadanie nie wymaga aż tak niskiego progu.
- 10% jest typowe dla bardzo suchego drewna (np. w zastosowaniach o wysokich wymaganiach wymiarowych). Przy konstrukcjach zewnętrznych taki poziom bywa trudny do utrzymania w rzeczywistych warunkach i zwykle nie jest granicą "maksymalną" w tego typu pytaniach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "na wolnym powietrzu", myśl o większej zmienności wilgotności i o wartościach granicznych przypisanych do takich warunków użytkowania, a nie o parametrach typowych dla stolarki wewnętrznej.
