Wnętrza krajobrazowe klasyfikuje się m.in. według stopnia otwarcia ścian, czyli tego, jaka część granic wnętrza jest "przepuszczalna" (ażurowa, półprzezroczysta) i pozwala na kontakt wzrokowy z otoczeniem. Ta miara nie dotyczy "ładności" ani "obiektywności" w znaczeniu filozoficznym, tylko czytelności i charakteru granic wnętrza.
Przy około 50% otwarcia ścian wnętrze ma wyraźne, lecz nie całkowicie zwarte ograniczenia. Obserwator zwykle widzi, co dzieje się poza wnętrzem, ale nadal odczuwa, że znajduje się "w środku" wyodrębnionej przestrzeni. To odpowiada typowi "obiektywne", opisywanemu jako wnętrze półotwarte, z granicami ażurowymi/półprzezroczystymi (zakres ok. 30–60% otwarcia).
Odpowiedź "subiektywne" nie pasuje, ponieważ dotyczy sytuacji, gdy granice są słabo określone, a otwarcie jest już bardzo duże (powyżej ok. 60%). W takim wnętrzu podział jest bardziej umowny i "rozmyty", przez co poczucie wyraźnego "wnętrza" jest słabsze.
Odpowiedź "konkretne" jest błędna, bo odnosi się do wnętrz o silnie zwartych ścianach i niewielkim otwarciu (poniżej ok. 30%). Takie wnętrza dają najsilniejsze wrażenie osłonięcia i bezpieczeństwa, przeciwne do sytuacji 50% otwarcia.
Odpowiedź "śladowe" nie wynika z samego procentu otwarcia ścian. To określenie wiąże się z przypadkiem, gdy wnętrze jest zaznaczone głównie nawierzchnią, a elementy pionowe (ściany) są nieobecne lub szczątkowe. Dlatego nie opisuje wnętrza mającego "ściany otwarte w 50%".
W praktyce projektowej wnętrza obiektywne uzyskuje się np. przez pergole, luźne szpalery roślin, ażurowe ogrodzenia czy prześwietlone żywopłoty: granica jest czytelna, ale nie zamyka widoków całkowicie.
