Woda jest typowym środkiem gaśniczym do pożarów materiałów stałych, które ulegają zwęglaniu i żarzeniu, takich jak drewno, papier, tkaniny czy inne wyroby celulozowe. Jej skuteczność wynika głównie z:
- chłodzenia (odbiera ciepło i obniża temperaturę poniżej temperatury podtrzymania spalania),
- zwilżania (ułatwia wnikanie w głąb materiału i ogranicza dostęp tlenu do strefy żaru),
- tłumienia parą w pobliżu płomienia (w pewnych warunkach rozcieńcza atmosferę w strefie spalania).
Dlatego odpowiedź "celulozy." jest poprawna.
Pozostałe propozycje są niebezpieczne lub nieskuteczne:
- "karbidu." – substancje typu karbid (w praktyce węgliki) mogą reagować z wodą z wydzieleniem palnego gazu. Skutkiem może być gwałtowne nasilenie zagrożenia pożarowego lub wybuchowego.
- "sodu." – sód jako metal silnie reaguje z wodą, czemu towarzyszy wydzielanie ciepła i gazu; próba gaszenia wodą może doprowadzić do intensyfikacji pożaru i rozrzutu płonącego materiału.
- "oleju rzepakowego." – olej jest cieczą palną, która unosi się na wodzie. Podanie wody może spowodować rozprysk rozgrzanego tłuszczu i "rozlanie" pożaru na większą powierzchnię, a w warunkach wysokiej temperatury również gwałtowne odparowanie wody.
W praktyce ratowniczej kluczowe jest rozpoznanie, co się pali, oraz przewidywanie reakcji substancji z wodą. Jeżeli istnieje podejrzenie metali reaktywnych lub substancji reagujących z wodą, należy dobrać inne środki i taktykę zgodnie z procedurami oraz charakterystyką zagrożenia.
