W klasyfikacji jakości wód podziemnych porównuje się wyniki oznaczeń laboratoryjnych z progami podanymi w tabeli klasyfikacyjnej. Dla każdego wskaźnika (tu: chlorki i żelazo) odczytuje się odpowiadającą mu klasę czystości.
Kluczowa jest zasada wyboru wyniku końcowego: o klasie wody zwykle przesądza wskaźnik limitujący, czyli ten, który wypada najgorzej w klasyfikacji. Nie uśrednia się klas i nie wybiera się "lepszej" tylko dlatego, że jeden parametr ma korzystną wartość.
Dla podanych danych żelazo ma wartość niską i w typowych zestawieniach klasyfikacyjnych trafia do lepszych klas. Natomiast chlorki w tej próbce są na tyle podwyższone, że w tabeli przypada im gorsza ocena. Skoro wskaźnik chlorków wskazuje klasę IV, to cała próbka wody otrzymuje "Klasę IV.".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Klasa I." oraz "Klasa II." pomijają fakt, że do oceny trzeba uwzględnić oba wskaźniki i zastosować parametr limitujący; pojedynczy dobry wynik nie podnosi klasy całej próbki.
- "Klasa III." to częsty wybór wynikający z intuicyjnego "kompromisu" między wskaźnikami, ale klasy nie wyznacza się kompromisowo, tylko według progu z tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw przypisz klasę osobno dla każdego parametru, a dopiero na końcu wybierz klasę końcową zgodnie z regułą przyjętą w tabeli/kluczu (najczęściej: najgorszy wskaźnik).
