Wskaźniki jakości wody dzieli się często na grupy: chemiczne, fizyczne i organoleptyczne (sensoryczne). W praktyce monitoringowej spotyka się też inne podziały, ale sedno jest podobne: część parametrów opisuje reakcje i równowagi chemiczne w wodzie, a część dotyczy wyłącznie właściwości fizycznych lub wrażeń zmysłowych.
"Utlenialność, pH." to para wskaźników o charakterze chemicznym. pH informuje o odczynie wody (aktywności jonów wodorowych), co wpływa m.in. na rozpuszczalność związków, przebieg korozji i efektywność procesów uzdatniania. Utlenialność traktuje się jako wskaźnik chemiczny, bo odnosi się do obecności związków ulegających utlenianiu (ogólny "ładunek" substancji utlenialnych), a jej oznaczanie opiera się na reakcji chemicznej utleniania.
Pozostałe propozycje nie są w pełni chemiczne:
- "Zasadowość, zapach." – zasadowość bywa parametrem chemicznym, ale zapach jest typowym wskaźnikiem organoleptycznym. Taki zestaw miesza kategorie.
- "Kwasowość, temperatura." – kwasowość może być parametrem chemicznym, natomiast temperatura jest parametrem fizycznym mierzonym bezpośrednio i nie opisuje składu chemicznego wody.
- "Przezroczystość, mętność." – oba parametry dotyczą właściwości fizycznych/optcznych (rozproszenie i pochłanianie światła), a nie reakcji chemicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się cechy odczuwane zmysłami (zapach) lub czysto fizyczne (temperatura, mętność, przezroczystość), to zwykle nie są to wskaźniki chemiczne. Parametry takie jak pH czy utlenialność kojarz z analizą chemiczną i wpływem na równowagi w wodzie.
