Silnik indukcyjny (często nazywany też asynchronicznym) pracuje w oparciu o zjawisko indukcji elektromagnetycznej: pole magnetyczne stojana wytwarza w wirniku prądy (np. w wirniku klatkowym) i dopiero ich oddziaływanie z polem powoduje powstanie momentu obrotowego. W takiej zasadzie działania nie ma potrzeby mechanicznego przełączania uzwojeń wirnika, dlatego nie stosuje się komutatora. To odróżnia silnik indukcyjny od silników komutatorowych (np. prądu stałego lub tzw. uniwersalnych), gdzie komutator i szczotki są elementami niezbędnymi do komutacji.
Odpowiedź "Brak komutatora" jest więc właściwa jako cecha rozpoznawcza silnika indukcyjnego.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z następujących powodów:
- "Obecność szczotek" – szczotki są typowe dla maszyn komutatorowych. W klasycznym silniku indukcyjnym nie występują, co w praktyce oznacza mniejszą potrzebę obsługi elementów ciernych i brak problemów typu iskrzenie na komutatorze.
- "Obecność magnesu stałego" – magnesy trwałe są charakterystyczne m.in. dla silników z magnesami trwałymi (np. niektórych serwonapędów, silników BLDC/PMSM), a nie dla typowego silnika indukcyjnego, gdzie pole jest wytwarzane przez uzwojenia stojana zasilane prądem.
- "Regulacja prędkości przez zmianę napięcia zasilania" – taka odpowiedź jest zbyt uproszczona i nie stanowi cechy charakterystycznej. W praktyce prędkość silnika indukcyjnego zależy głównie od częstotliwości zasilania i poślizgu; w zastosowaniach napędowych typową metodą regulacji jest użycie przekształtnika częstotliwości. Sama zmiana napięcia nie jest ogólną, jednoznaczną cechą wyróżniającą silnik indukcyjny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się "komutator" i "szczotki", zwykle pytanie sprawdza rozróżnienie między maszyną indukcyjną a komutatorową. Silnik indukcyjny rozpoznasz po tym, że nie ma komutatora, a wirnik jest zasilany "pośrednio" przez indukcję.
