W instalacjach wysokiego napięcia izolator musi spełniać znacznie ostrzejsze wymagania niż materiały izolacyjne spotykane w instalacjach domowych. Chodzi nie tylko o to, aby "nie przewodził", ale aby:
- wytrzymywał bardzo wysokie napięcia bez przebicia (duża wytrzymałość elektryczna),
- zachowywał parametry w deszczu, mgle, przy zabrudzeniach i starzeniu,
- miał odpowiednią wytrzymałość mechaniczną (utrzymanie przewodów/elementów),
- miał ukształtowaną powierzchnię ograniczającą upływ prądu po powierzchni.
Porcelana (materiał ceramiczny) od wielu lat jest szeroko stosowana jako materiał izolatorów w energetyce (np. izolatory wsporcze i przepustowe), ponieważ łączy dobre własności dielektryczne z dużą odpornością na czynniki środowiskowe oraz sztywnością i trwałością.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze w kontekście izolatorów WN:
- Guma – bywa izolatorem w osłonach, rękawicach czy kablach, ale nie jest typowym materiałem konstrukcyjnym izolatorów WN narażonych na długotrwałe oddziaływanie pogody i obciążeń mechanicznych.
- Plastik – tworzywa sztuczne są powszechne w osprzęcie nN, jednak w klasycznym ujęciu izolatorów WN jako elementów nośnych częściej wskazuje się materiały ceramiczne; ponadto własności tworzyw mogą silnie zależeć od temperatury, promieniowania UV i starzenia.
- Drewno – może słabo przewodzić, gdy jest suche, ale wilgoć i zanieczyszczenia znacząco pogarszają jego właściwości, dlatego nie jest typowym i przewidywalnym izolatorem dla WN.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się materiał "kojarzony" z izolatorami linii lub stacji (np. porcelana), a pozostałe to materiały izolacyjne z codziennych zastosowań (guma/plastik) albo o zmiennych właściwościach (drewno), zwykle chodzi o klasyczny materiał elektroenergetyczny.
