W technologii FDM (osadzanie topionego materiału) druk 3D powstaje warstwa po warstwie. Żeby drukarka mogła wykonać taki wydruk, potrzebuje danych opisujących przebieg kolejnych warstw: obrysy, wypełnienie, podpory, ruchy jałowe oraz parametry procesu (np. wysokość warstwy, prędkości, temperatury).
Oprogramowanie, które wykonuje ten etap przygotowania, nazywa się slicerem. Nazwa pochodzi od funkcji "slicing" – podziału (pocięcia) modelu 3D na cienkie przekroje odpowiadające warstwom wydruku. W praktyce slicer pozwala m.in.:
- ustawić parametry jakości i czasu (wysokość warstwy, grubość ścian, wypełnienie),
- wygenerować podpory i adhezję do stołu,
- sprawdzić podgląd warstw i wykryć problemy przed drukiem,
- zapisać plik wynikowy obsługiwany przez drukarkę lub jej oprogramowanie sterujące.
Odpowiedź "Mixer" bywa kojarzona z narzędziami do mieszania/łączenia obiektów lub edycji modeli, ale nie jest nazwą kategorii programu do przygotowania warstw i ścieżek dla FDM. "Sumator" to termin z innych dziedzin (np. elektronika, matematyka) i nie opisuje etapu przygotowania wydruku 3D. "Designer" sugeruje oprogramowanie do projektowania (CAD/modelowanie), czyli wcześniejszy etap: tworzenie modelu 3D, a nie jego przygotowanie do druku warstwowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się konwersja modelu 3D do pliku dla drukarki FDM i mowa o warstwach, najczęściej chodzi właśnie o program typu slicer.
