W schemacie partycjonowania MBR (Master Boot Record) informacje o partycjach są zapisane w tablicy partycji o ograniczonej liczbie wpisów (maksymalnie cztery). Każdy wpis może opisywać partycję podstawową albo partycję rozszerzoną.
Kluczowa zasada MBR: można utworzyć maksymalnie jedną partycję rozszerzoną. Taka partycja nie służy zwykle do bezpośredniego przechowywania danych jak typowa partycja z systemem plików, tylko działa jako kontener, wewnątrz którego tworzy się partycje logiczne. To właśnie partycje logiczne mogą być liczne, ale nadal mieszczą się w jednej partycji rozszerzonej.
Odpowiedź "1 partycja podstawowa i 2 partycje rozszerzone" jest nieprawidłowa, ponieważ zakłada istnienie dwóch partycji rozszerzonych, czego MBR nie obsługuje (narzędzia do partycjonowania zwykle zablokują taki zapis lub zgłoszą błąd).
Pozostałe propozycje są poprawnymi konfiguracjami w MBR, bo spełniają jednocześnie dwa warunki:
- nie przekraczają limitu wpisów (łącznie nie więcej niż 4 partycje podstawowe/rozszerzone),
- zawierają co najwyżej jedną partycję rozszerzoną.
Typowa pułapka egzaminacyjna polega na myleniu pojęć: partycja rozszerzona (jako jeden wpis w MBR) to nie to samo co partycje logiczne (wiele elementów wewnątrz kontenera). Jeśli potrzebujesz wielu "dodatkowych" woluminów na dysku MBR, rozwiązaniem jest jedna partycja rozszerzona z wieloma logicznymi, a nie tworzenie kilku rozszerzonych.
