Erozja szkliwa to chemiczne uszkodzenie tkanek twardych zęba spowodowane działaniem kwasów (z diety lub np. refluksu), bez udziału bakterii typowych dla próchnicy. Kluczowe znaczenie ma nie tylko "co" pacjent pije i je, ale także jak często oraz jak długo utrzymuje się kontakt kwasu z powierzchnią zęba.
Stwierdzenie: "Dieta niskokwasowa z ograniczeniem spożywania napojów gazowanych i soków owocowych może pomóc w zapobieganiu erozji szkliwa." jest trafne, ponieważ napoje gazowane i wiele soków owocowych mają kwaśny odczyn i mogą obniżać pH w jamie ustnej. Częsta ekspozycja na kwasy sprzyja rozpuszczaniu minerałów szkliwa, a ograniczenie takich produktów zmniejsza ryzyko erozji.
Pozostałe stwierdzenia są błędne z typowych powodów:
- "Dieta bogata w miękkie słodycze…" myli erozję z mechaniką żucia. Miękkość pokarmu nie chroni przed działaniem kwasów; dodatkowo słodycze mogą zwiększać ryzyko innych problemów (np. próchnicy), co bywa mylone z erozją.
- "Spożywanie dużej ilości cytrusów…" wykorzystuje skojarzenie "witaminy są zdrowe", ale cytrusy są kwaśne, więc częste ich spożycie może zwiększać ekspozycję na kwasy i nasilać erozję.
- "Regularne spożywanie napojów energetycznych…" jest sprzeczne z mechanizmem buforowania pH. Napoje energetyczne często są kwaśne, więc nie "utrzymują" korzystnego pH, tylko mogą je obniżać i zwiększać ryzyko erozji.
W praktyce higienistka stomatologiczna powinna w wywiadzie wychwycić: częste popijanie kwaśnych napojów, "sączenie" przez długi czas, nawyk picia przed snem oraz łączenie kwasów z intensywnym szczotkowaniem zaraz po ich spożyciu. Edukacja dietetyczna i zmiana nawyków są jednym z filarów profilaktyki erozji.
