KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2023

Pozycja wysoka u pacjenta unieruchomionego w łóżku polega na istotnym uniesieniu tułowia (zwykle z podparciem pleców i głowy). Jej głównym celem jest ułatwienie oddychania i zmniejszenie uczucia braku tchu.

Odpowiedź "duszność spoczynkowa" jest poprawna, ponieważ uniesienie tułowia może:

• zmniejszać ucisk treści jamy brzusznej na przeponę,
• ułatwiać ruchy klatki piersiowej,
• zwiększać komfort chorego i tolerancję wysiłku oddechowego,
• pomagać w odkrztuszaniu i utrzymaniu drożności dróg oddechowych.

Pozostałe odpowiedzi nie stanowią typowego, bezpośredniego wskazania do ułożenia w pozycji wysokiej:

• "występowanie wzdęć brzucha" — dolegliwości brzuszne mogą wpływać na komfort, ale sama pozycja wysoka nie jest klasycznym działaniem ukierunkowanym na rozwiązanie przyczyny wzdęć; postępowanie zależy od oceny stanu chorego i zleceń.
• "zakrzepica żył kończyn dolnych" — w tym problemie kluczowe są działania przeciwzakrzepowe i ograniczanie ryzyka zatorowości zgodnie z planem opieki; sama pozycja wysoka tułowia nie jest działaniem celowanym w zakrzepicę.
• "występowanie omdleń" — omdlenie wiąże się najczęściej z przejściowym niedokrwieniem mózgu; doraźnie częściej dąży się do ułożenia zapewniającego bezpieczeństwo i poprawę perfuzji, a nie do utrzymywania wysokiego uniesienia tułowia.

W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo pamiętać o bezpieczeństwie: stabilnym podparciu pacjenta, obserwacji oddechu i zabarwienia skóry, a także o zgłoszeniu utrzymującej się lub narastającej duszności personelowi uprawnionemu do oceny klinicznej.