Wskaźniki metalochromowe to barwniki organiczne, które tworzą barwne kompleksy z jonami metali. W trakcie miareczkowania kompleksometrycznego (najczęściej z użyciem EDTA jako titranta) zachodzi konkurencja o jon metalu: metal może być związany przez wskaźnik albo przez EDTA. Gdy EDTA zwiąże praktycznie cały oznaczany jon metalu, wskaźnik przechodzi w inną formę (wolną lub związany z innym jonem), co objawia się wyraźną zmianą barwy i pozwala uchwycić punkt końcowy.
Dlatego odpowiedź "w kompleksometrii" jest właściwa: to właśnie w tej metodzie wskaźnik metalochromowy jest klasycznym narzędziem do wizualnego wyznaczenia końca miareczkowania (np. w oznaczaniu twardości wody).
Pozostałe propozycje nie pasują do mechanizmu działania wskaźników metalochromowych:
- "w argentometrii" (miareczkowania strąceniowe jonów halogenkowych AgNO3) opiera się na reakcjach strącania i typowych wskaźnikach dla tej grupy metod, a nie na tworzeniu kompleksów metalu z barwnikiem.
- "w manganometrii" (miareczkowania redoks z nadmanganianem) punkt końcowy wynika z reakcji utleniania-redukcji, często z samowskaźnikowaniem KMnO4, a nie z tworzenia kompleksu barwnego z jonem metalu.
- "w alkacymetrii" (miareczkowania kwas-zasada) wykorzystuje wskaźniki kwasowo-zasadowe zależne od pH, a nie wskaźniki reagujące przez kompleksowanie jonów metali.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj skojarzenie metalochromowy → metal + kompleks → kompleksometria. Jeśli w zadaniu pojawia się EDTA lub oznaczanie jonów metali (Ca2+, Mg2+, Zn2+), to najczęściej chodzi o kompleksometrię i odpowiedni wskaźnik metalochromowy.
